و أبل أو بقر أو غنم يمنع زكات ماله إلا حبسه اللّه يوم القيامة بقاع قرقر يطؤه كلّ ذي ظلف بظلفها و ينهشه كلّ ذي ناب بنابها و ما من ذي مال نخل أو كرم أو زرع يمنع زكاتها إلا طوّقه اللّه ريعة أرضه إلى سبع أرضين إلى يوم القيامة . . . . امام صادق عليه السّلام فرمودند : هيچ مالدارى نيست كه زكات طلا يا نقره خود را نپردازد ، مگر اين كه خداوند در روزى قيامت او را در دشت صاف و نرمى زندانى نموده و اژدهايى را كه از تجمع زهر در سرش موى سرش ريخته است ( نشان از اينكه زهرش كشنده‌تر است ) ، بر او مسلّط مىنمايد . آن اژدها به دنبال او مىرود و او فرار مىكند و هنگامى كه مىبيند نمىتواند فرار كند ، دستش را به سوى اژدها مىبرد و او همانگونه كه ترب را گاز مىزند و مىخورد ، دستش را گاز زده و مىخورد . و در نهايت دور گردنش چنبر مىزند و اين همان فرمايش خداوند عزّ و جلّ است : ( در روز قيامت اموالى كه با آن بخل مىورزيدند ، طوق گردنشان مىشود ) و هيچ مالدارى نيست كه زكات شتر ، گاو يا گوسفند خود را ندهد ، مگر اين‌كه خداوند در روز قيامت او را در دشت صاف و نرمى زندانى نموده و هرحيوان سم‌دارى او را لگدكوب كرده و هرجانور نيش دارى به او نيش مىزند و هيچ مالدارى نيست كه زكات نخل ، انگور و زراعت خرما ، كشمش ، گندم و جو خود را ندهد ، مگر اين‌كه خداوند زمينش را تا عمق زمين هفتم تا روز قيامت طوق گردنش مىنمايد . 4 . و بهذا الإسناد عن أحمد بن أبي عبد اللّه عن أبيه عن صفوان بن يحيى عن داود عن أخيه عبد اللّه قال بعثني أنسان إلى أبي عبد اللّه عليه السّلام زعم أنّه يفزع في منامه يرى أمرأته تأتيه فيصيح حتّى سمع الجيران فقال أبو عبد اللّه عليه السّلام أذهب فقل له أنّك لا تؤدّي الزّكاة فقال بلى و اللّه أنّي لأؤدّيها قال فقل له أن كنت تؤدّيها فإنّك لا تؤتيها أهلها . . . . راوى مىگويد : شخصى مىپنداشت در خواب از زنى مىترسد و مىگفت : از ترس آن فريادى كشيدم كه همسايه‌ها شنيدند . او براى حل مشكلش مرا خدمت امام صادق عليه السّلام فرستاد . امام صادق عليه السّلام فرمودند : به او بگو شايد زكات نمىدهد . او در جواب من گفت : محققا و به خدا سوگند كه زكات مىدهم . آن حضرت عليه السّلام دوباره فرمودند : به او بگو اگر زكات هم مىدهى ، حتما به اهل آن نمىدهى . 5 . و ذكر أحمد بن أبي عبد اللّه أنّ في رواية أبي بصير قال سمعت أبا عبد اللّه عليه السّلام يقول